Selçuk Geçer

Kim ne derse desin ekonomi rakamlarla değil, güvenle işler. Ve bazı siyasi kararlar vardır ki etkisi sadece mahkeme salonlarında kalmaz; döviz ekranına, banka bilançolarına, market raflarına, vatandaş cebine yansır…

Yıllardır ekranlarda, köşelerde bas bas bağırıyoruz; “Taşıma suyla değirmen dönmez, borçla refah olmaz, üretim olmadan büyüme masaldır” diye. Ama ne hikmetse, ekonomiyi sadece kâğıt üzerindeki süslü rakamlardan ibaret sananlar, yapısal delikleri halının altına süpürerek devasa bir illüzyon yaratmayı başardılar…

Hepimiz faizle, kurla, enflasyonla yatıp kalkarken, gözden kaçan çok daha büyük bir sıkıntı var. Üstelik bu sıkıntı geri dönülmez bir noktaya doğru gidiyor…

Mehmet Bey’in mucize modeli ülkenin içinden geçti. Onca vergi ve zamma rağmen bütçe resmen alarm veriyor…

Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, “dövize talep yok” dedi. Bu cümle, Türkiye’de gerçek anlamda bir ekonomi programı olmadığının doğrudan itirafıdır…

Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası enflasyon ara hedefini ve yıl sonu tahminlerini değiştirme kararı aldı. Daha birkaç ay önce yüzde 18 olarak açıklanan 2026 yıl sonu enflasyon tahmini şimdi yüzde 26’ya çıkmış durumda…

TÜİK’in açıkladığı “İstatistiklerle Aile” verileri, Türkiye’nin karşı karşıya olduğu büyük riski gözler önüne seriyor. 2008 yılında Türkiye’de ortalama hanehalkı büyüklüğü 4 kişiyken bugün bu rakam 3,08’e gerilemiş…

Vize karaborsası meselesi, Türkiye’nin kanayan yarası haline geldi. Milyonlarca vatandaşımızın mağdur olduğu bu yapıdaki ortak nokta ise “Vize alamıyorum” değil: “Schengen vizesi için randevu bulamıyorum.” şeklinde…

Türkiye ekonomisi bugün; “rasyonel ekonomi politikaları” adı altında ambalajlanan, ancak özünde toplumun geniş kesimlerini fakirleştirme ve üretimi tasfiye etme operasyonuna dönüşen karanlık bir dönemden geçiyor. Ekonomi yönetimi ve Mehmet bey, sırça köşklerinden pembe tablolar çizerken; nisan ayı verileri ve sahadaki feryatlar, aslında vatandaşın ve sanayicinin nasıl feda edildiğini ayan beyan ortaya koyuyor…