Beyaz bir yürüyüş

Bundan tam üç yıl önce, 8 Mart, Dünya Kadınlar Günü’ne denk düşen bir kongrenin açılış konuşmasında “Ölümcül karanlık bir cehalet ile kuşatıldığımız gerçeğini sıkıştıracak bir katman bulamıyorum” demiştim. Pandemik zamanda, bir itfaiyecinin yangın yerine insan sürmesi gibi insanları ölüme sürükleyişlerine yakın tanıklığımla ilişkili bu endişeli serzenişten bir zaman sonraydı ki zulüm ve ölüm dâhil bu karanlık cehaletin, sıkışacağı o katmanı da bulmuştum. O katman, her şeye karşın ve ebedi bir iktidar isteyenlerin paralel gerçekliğiydi. Cehalet, şiddet, sağlığın tüm bileşenleriyle sömürülmesi, eril baskı, akademideki çürüme, gerçeğin karartılması, yeni bir gerçeklik kurgulanması, tüm bunlar bu katmana sıkışmadan sığıyordu.