Duyu, Duygu ve Düşünce Arasında İnsan!

İnsan, ahsen-i takvim (en güzel yaratılış) sırrına mazhar olduğunu unuttuğu anlarda, kendi bütünlüğünü gözden kaçırır. Çünkü o, yalnızca madde âlemine sıkışmış düşünen bir beden değil; aynı zamanda hisseden bir kalp ve ilahi nefesi taşıyan bir ruhtur. Ne var ki asrımızın gaflet perdeleri ardında insanın bu üç temel yönü—bedeni (duyuları), kalbi (duyguları) ve aklı (düşüncesi)—arasındaki o mukaddes bağ kopmuş gibidir. Duyuların cezbesi, insanı kesret (çokluk) âleminde, yüzeyde tutar. Sadece görülen, dokunulan ve tüketilen fani şeyler hayatın merkezine yerleştiğinde, insan nefsinin en alt basamağı olan nefs-i emmareye esir düşer. Bu düzlemde insan, varlığını hissetmek için sürekli dış dünyanın sahte putlarına ihtiyaç duyar….