Ne bir avuntu ne de birazcık ümit, hepsi rezillik!

Hayır!
Yanlış biliniyor, hakkında eş dost sohbetlerinde pek üstünkörü konuşuluyor…
Narsisizmi kastediyorum.
Bir narsist ne kendini sever ne de başkalarını…
Ne doğru düzgün kendine bakmayı becerir ne de başkalarına…
Oysa sevmek, başkalarını ciddiye almakla, onlara gerçekten “bakmak”la başlar…
Hatta Richard Sennett tam da bu yüzden “Narsistik kişilik insanın kendine derin bir sevgi duymanın tam zıddıdır” der…
Narsist kendinde “boğulur” aslında ve yarattığı anafor içinde çevresindekileri de boğar…
Neden mi?
Çünkü karşısına çıkan her şeyde ve her yerde sadece kendini görür…
Daha açıkçası…
Hastalık niteliğindeki bir narsist kördür…