Ölümü oyuncak yapan çocuklar

Ekran karşısında kaskatı kesildim. Biri sanki karnıma bir tekme atmış gibi oldu. Katıldım, kaldım…
Gazze’nin yalınayak çocukları “cenazecilik” oynuyordu. Pazar arabasının sırtlığından tabut yapmış, üzerine en sevdikleri oyuncak bebeklerini yatırmış, minik omuzlarının üzerinde toprağa vermeye götürüyorlardı… En kabası 4 yaşında olmalıydı. Kovalamaca, ebelemece, saklambaç oynamaları gerekiyordu aslında. Ama onlar ölümün içine doğmuşlardı. Oyun arkadaşları Azrail olmuştu. Gözlerini dünyaya açtıkları andan itibaren bomba, kan ve cesetten başka bir şey görmemişlerdi ki, ne yapsınlar?
Orası zulmün başkenti, insanlığın tabutuna çivi çakılan Gazze’ydi. Annesine “Cennette yemek var mı anne? Varsa ölelim, karnımız doyar” diyen sabinin, bombalama sonrası yüzünden kanlar damlarken bildiği iki kelimeyi “Ya…