"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Demokrasinin temelinde yatan en büyük sorun, çoğulculuğun doğasını kavrayamamaktan kaynaklanan bir cehalettir. Bu cehalet, toplumu oluşturan farklı grupların, çıkar ve değerlerin birbirine eşit uzaklıkta ve aynı merkeze bağlı olduğu yanılgısına yol açar…
Bir asır önce Kurtuluş Savaşı’nda o denli şeyden kurtulmuştuk ki, bu savaştan sonra kurtulamadıklarımız yüzünden bugün bu savaşın ismi okul kitaplarımızdan çıkarılıyor. Peki bugüne dek nelerden kurtulamadık da bu noktaya geldik…
Henri Bergson, gülmenin, hayatın katılaşmış, mekanik, otomatikleşmiş hallerine karşı aklın verdiği anlık, toplumsal ve uyarıcı bir yanıt olduğunu belirtir. Gülmemiz, zihnimizin esnekliğine, akış halinde oluşuna, kaskatı kalıplara teslim olmayışına işaret eder (s…
Kadim bir gerçeği hatırlayarak başlayalım: gerçek mezuniyet törenleri yalnızca lise ve üniversite bitiminde yapılır. Anaokulu, ilkokul veya ortaokul bitiminde düzenlenen törenler, bugünün eğlence dünyasının vahim birer icadıdır…
Bazı kurumlar vardır ki hem tüm toplumun saygısını kazanır hem de en şiddetli toplumsal öfkelere konu olur. Okullar da böyle kurumlardır…
En açık şekliyle dile getirmek gerek: Türkiye Cumhuriyeti’nin var ettiği yurttaşlar olarak bizler, bugün bu cumhuriyete sahip çıkmakla sorumlu insanlarız. Geleceği kuran geçmişin ta kendisi olan cumhuriyet için bu sorumluluğumuz, yaşamsal olduğu kadar tarihîdir de…
Ön not: Bu diyalog, “Hakmana ya da ‘kimsesizlerin kimsesi’ üzerine” adlı yazımın devamıdır. Bir bütünlük için ilk diyalogla birlikte okunmasını öneririm…
Cumhuriyetin ilk döneminde gençlik, tam da olduğu şey olarak, ülkenin geleceğini inşa edecek özne olarak konumlandırılmıştı; bugün ise ülkenin değil iktidarın geleceğini güvende tutacak bir nesne olarak konumlandırılmaya çalışılıyor. İşte en somut karşılıklarını görüyoruz bunun; bugün ülkemizde her dört gençten biri iş ya da okul yaşantısında bulunmuyor…
İktidar ve şürekâsının kibrini ifşa eden bir tespitle başlayalım: kendini mutlak sanan her iktidar, kocaman bir yanılgıya dayanır; kendi geçiciliğini sonsuzlukla karıştırma yanılgısına. Bu yanılgı, yalnızca kavramsal bir hata değil, aynı zamanda toplumsal dokuyu çürüten bir pratiktir…