"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Ezgiye uygun ses, tene uygun renk, sahneye uygun dekor, mekâna uygun eşya, sofraya uygun sunum, sokağa uygun mimari… Hemen hepsinde mütenâsip bir hâl vardır, plan vardır, sevimlilik vardır. Bir de ruha uygun bir sûret ve bir ruh vardır…
Baharla insanın iç dünyası da uyanıyor. Gök, yerle daha sıkı irtibata geçiyor…
Millî Eğitim Bakanlığında her yıl bahar ayları geldiğinde okullarda başka bir hareketlilik başlar. Öğretmenlerin, yöneticilerin, sendikaların, bürokrasinin ve eğitim çevrelerinin gündemine aynı konu oturur: Yönetici görevlendirme süreci…
Şehirlerin de ruhu ve kimliği vardır. Bazı şehirler yalnızca fizikî yapılarıyla anılır, bazı şehirler ise şiir ve sanatla hafızalara yerleşir…
Hâl; durum, vaziyet, tavır ve kişinin içinde bulunduğu ruhsal ya da fiziksel konum olarak anlamlandırılır. Hâl, yalnızca görünen bir durum değil, insanın iç âlemini, karakterini, ahlakını ve yaşama biçimini de kapsayan daha derin bir kavramdır…
Eğitim niçin vardır? Bir ülke, eğitim sistemini neye göre planlar…
Eğitim okuldan önce ailede başlar. Çocuk, dünyaya gözlerini açtığı andan itibaren bir eğitim sürecinin içine girer…
Konfor, en yalın anlamıyla insanın fiziksel ve zihinsel olarak kendini rahat, güvende ve huzurlu hissettiği durumdur. Maddî ihtiyaçların karşılandığı, zorlukların ortadan kaldırıldığı, acının ve çabanın en aza indirildiği bir yaşam alanıdır konfor…
“Memleket isterim Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun; Kuşların çiçeklerin diyarı olsun” Cahit Sıtkı Tarancı’nın bir dua serinliği gibi gönlümüze işleyen dizeleriyle başlamak istiyorum. Bu dizelerde saklı olan hasret, yalnız bir coğrafyaya değil, insan ruhunun en taze, en diri hâline yöneliktir…