Elif Sönmezışık Aydın

Onları ilk defa Boğaz sularının üzerinden süzülürken görmüştüm. Güneşin altında dalgalanan siyahımsı benekli şeffaf bir kumaşı andırıyorlardı. Hayret ve hayranlıkla izlerken sordum, bunlar nedir diye; kırlangıçtır dediler. Kırlangıç, sesinde güzelliği çağıran ahenkli bir kelimeydi. İsminde şiir olan kuşlardı onlar. Vakit geldi, kırlangıçlar dönüyor. “Dönüş” fiilinde, iyi bir ses var. Gelmesi umulan, beklenen, özlenen bir ses… […]