"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Ankara’da siyasetin görünen yüzünden çok, görünmeyen tarafında hareketlilik yaşanıyor. Meclis aritmetiğinden ziyade sandığın ikinci turunu hesaplayan yeni bir siyasi denklem kurulmaya çalışılıyor…
Bir yasa düşünün: Adı “Milli Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun” olsun. Amacı da toplumdaki farklı kesimleri aynı zeminde buluşturmak, uzun yıllardır devam eden çatışma ve gerilimleri sona erdirmek, toplumsal mutabakatı güçlendirmek olsun…
Çerçeve yasa Meclis’ten geçti. Şimdi tartışılması gereken yalnızca hangi partinin “evet”, hangisinin “hayır”, hangisinin “çekimser” dediği değil…
Dün TBMM’de çerçeve yasanın kabul edilmesiyle birlikte yalnızca bir kanun teklifinin yasalaşmasına tanıklık etmedik. Aynı zamanda Türkiye siyasetinde muhalefetin kendisini nasıl konumlandırdığına dair oldukça ilginç bir tablo ortaya çıktı…
Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde yalnızca bir kanun oylanmayacak. Bir siyasi hikâyenin de inandırıcılığı test edilecek…
Türkiye yine tarihî bir eşikte olduğunu söylüyor. Adına ister “yeni açılım”, ister “barış ve kardeşlik süreci”, ister başka bir şey densin; iktidarın da muhalefetin önemli bir bölümünün de kullandığı ortak kavram “barış”…
Siyasetin en büyük cazibesi, her olayı kendi hikâyesinin bir parçasına dönüştürebilmesidir. Aynı dosya, aynı ifade, aynı gözaltı ya da aynı tutuklama; iktidarın dilinde başka, muhalefetin dilinde bambaşka bir anlam kazanabilir…
Türk siyasetinde “transfer” kelimesi artık spor sayfalarına ait olmaktan çıktı. Belediye başkanlarının, milletvekillerinin ve hatta teşkilat yöneticilerinin parti değiştirmesi neredeyse olağan bir siyasi gelişme gibi karşılanıyor…
Türkiye, uzun yıllardır farklı isimlerle anılan çözüm arayışlarına bir yenisini eklemiş durumda. Bugün iktidarın tercih ettiği ifade “barış ve kardeşlik süreci.” İçeriği, kapsamı ve nihai hedefleri henüz tam olarak netleşmemiş olsa da, bu sürecin anayasal düzenlemeleri de kapsayabileceği yönündeki değerlendirmeler giderek güçleniyor…