İsmail Kılıçarslan

2000’lerin başında Türk solunun Avrupa soluna paralel olarak iyi kötü taklit etmeyi başardığı meselelerin başında tüm dünyada baş döndürücü bir hızla endüstri haline gelen futbolu “halk odaklı” olarak yeniden düşünme ve romantize etme çabası gelir bence. Çaba beyhude idi ama önemliydi yine de…

Olur öyle. İnsanız…

Sorduk, söyledi. Bu, odur…

Adana’daki faciayı gördünüz mü bilmem. Kendisinden uyuşturucu parası isteyen ve vermeyince döner bıçağıyla saldıran evladını bir şarjör mermi boşaltarak öldürdü bir polis baba…

Cari dünya sistemine eklemlenmenin kolay, kestirme, basit yolu ise bu soruya “İsrail ile ilgili bir sorunum yok!” şeklinde cevap vermek. Elbette bu cümleyi kurmanın getirisi çok açık dünya sistemi açısından…

“Yattım Allah kaldır beni, nur içine daldır beni” tekerlemesini uyumadan hemen önce okumayı öğrendiğimde çocuktum. Bu tekerlemenin bir benzerini de geçenlerde öğrendim: “Yattım Allah taş gibi, kaldır beni kuş gibi, kaldırmazsan kuş gibi, eşhedü en la ilahe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve resulüh.” Unutuyordum…

“Islak Gömlekli Yeni Mehdi” başlıklı yazımı “AK Parti seçmeninin kalp kırıklıkları bahsini açamadım yer darlığından. Onu da konuşuruz en kısa zamanda” cümlesiyle bitirmiştim…

Sizi bütün samimiyetimle temin ederim ki “bir siyasi parti olarak” CHP’de ne olup bittiği umurumda bile değil. Hatta benim açımdan “gündelik politika ilgisi” o derekeye inmiş durumda ki “AK Parti’de ne olup bittiği bile umurumda değil” dememe de ramak kaldı…

Okuduğum kitaptaki asıl soru şu: “Kıymet yeniliğe, hakikat faydaya yenilirse ne olur?” Az soru değil bu. Cevabı da pek öyle kolayca verilebilecek türden değil…