Merve Saraçoğlu

Bir süredir ilişkilerle ilgili konuşmalarda benzer cümleleri daha sık duyuyorum: “Bir şey hissetmedim.”, “Elektrik alamadım.”, “Uğraşmak istemedim.”, “Zaten daha iyisi karşıma çıkar.” Bazen iki insan daha birbirini gerçekten tanımadan, ilişkinin devam edip etmeyeceğine karar vermiş oluyor. Bir mesajın tonu, yanlış seçilmiş bir kelime, ilk buluşmadaki küçük bir sessizlik bile “Olmadı” demek için yeterli olabiliyor…

Eskiden bir yere gittiğimizde orada bulunmamız yeterliydi. Şimdi bazen orada olduğumuzu başkalarının da bilmesi gerekiyor…

Son zamanlarda hangi konuda sohbet etsek, benzer cümleler duyuyorum. “Hiçbir şey düzelmeyecek gibi geliyor.” “Eskisi kadar umutlu değilim.” “Bir şeylerin değişeceğine inanmıyorum.” Bunu bazen ekonomi konuşurken duyuyorum, bazen ilişkilerden söz ederken, bazen de gençlerin gelecek planlarını dinlerken…

Bu hafta ülke gündeminde yine “yeni” kelimesini çok duyduk. Yeni bir oluşum, yeni bir başlangıç, yeni bir yol arayışı…

“Bensiz yapamaz.” deriz bazen. Hatta bunu sevginin en büyük kanıtlarından biri gibi görürüz…

“Hayır” demek istediği hâlde “Tamam.” diyen insanlar vardır. Yorulmuştur ama belli etmez…

Hiç telefonunuzu elinize alıp sadece, “iki dakika bakacağım” diye sosyal medyaya girdiğiniz, ama on beş dakika sonra kendinizi tuhaf bir huzursuzluk içinde bulduğunuz oldu mu? Bir bakıyorsunuz biri terfi almış…

Geçenlerde bir danışanım şöyle dedi: “Bir olay yaşıyorum, olayın kendisi bitiyor ama benim kafamda bitmiyor.” Aslında çoğumuzun yabancı olmadığı bir durum bu. Bir arkadaşımızın söylediği bir cümleyi günlerce düşünebiliyoruz…