Nur Tuğba Aktay

Türkiye’de üniversite meselesi hiçbir zaman yalnızca bir eğitim ve öğretim parantezine sığmadı. Bu toprakların kampüsleri, özellikle 1940’ların sonundan itibaren bilgi üretim merkezi olmanın ötesine taşınarak; ideolojik tahkimatların, toplumsal mühendislik deneylerinin ve gençlik üzerinden yürütülen zihin operasyonlarının ana sahası hâline getirildi… Bugün ODTÜ’de bir öğrencinin başına şişe vurulmasıyla somutlaşan şiddet görüntüsünü, sadece iki grup arasındaki anlık […]

Dünyanın önde gelen jeopolitik analistleri bugünlerde sahaya çakılmış bir pusuladan söz ediyor: Kaos artık merkezî değil, çevresi olan bir yapıya dönüştü. Ukrayna savaşının üçüncü yılında donmuş cepheler, Hürmüz Boğazı’ndaki gerilimin enerji fiyatlarına yansıması ve Batı Şeria’da hızla devam eden İsrail’in ilhak mimarisi bütün bu başlıklar ayrı ayrı görünse de aynı jeopolitik fayın üzerinde duruyor…

Türkiye, tarihsel bir eşikte dururken, siyasetin en üst perdesinden yükselen kardeşlik çağrıları toplumsal bir yankı buluyor. MHP Lideri Sayın Devlet Bahçeli’nin, Amedspor’un Süper Lig’e yükselişini kutlayan ve bu başarıyı “Türkiye’nin huzur, birlik ve dayanışma iklimine katkı” olarak niteleyen açıklaması, sadece bir tebrik mesajı değildir…

Bir devlet sadece sınırlarla kurulmaz. Bir devlet, kendisini taşıyan fikirle ayakta kalır…

Siyasette kelimeler, bazen gerçekleri örtmek için bazen de gizli ajandaları ifşa etmek için seçilir. Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen’in Türkiye’yi Rusya ve Çin ile aynı tehdit parantezine alma gayreti, basit bir dil sürçmesi ya da koordinasyon hatası olarak geçiştirilemez…

Geçtiğimiz günlerde 23 Nisan gösterileri için sahneye çıkan minik yavrularımız mehter kıyafetleriyle mehter icra ettiler; ama asıl gürültü sahnede değil, siyasetin sığ eşiklerinde koptu… O an, bazı CHP’li yöneticiler ayağa kalktı…

Tarih, kırılma anlarını sevmez; onları gömer, üzerini örter ve unutturur. Ancak devlet aklı dediğimiz rasyonel mekanizma, bu anları en ince ayrıntısına kadar hatırlamak zorundadır…

Türk devlet geleneğinde adalet; ne bir sultanın ihsanı, ne bir makamın lütfu, ne de beşerin değişken takdirine bırakılmış bir keyfiyet alanıdır. O, gök kubbeyi ayakta tutan direk, mülkü var eden nefes, devlet denilen o muazzam gövdeyi yaşatan yegâne ruhtur…

Tarih denilen o muazzam nehir, bazen yatağında sessizce akar da biz onu durdu sanırız. Hâlbuki o, hükmünü icra etmek için yalnızca vaktini beklemektedir…