"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Türkiye hızla başka bir yönetim anlayışına evriliyor. Değişen yalnızca gelgeç pratikler, istisnai olaylar ya da bunlara verilen tepkiler değil; siyasal sistemin, o sistemin aktörlerinin ve daha vahimi vatandaşın normal duygusu, alışkanlıkları ve sınırları değişiyor…
Bu yıl 81’incisi düzenlenen Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, ne kadar sembolik görülürse görülsün, gerek katılımcıları gerek diplomatik işlevi açısından hâlâ önemli. Dünyaya barış getirmek ya da barışı korumak gibi iddialı hedeflerinin çok uzağında kalsa da BM’nin sadece yıllık toplantısı bile küresel diplomasi ve eşitler arası ilişki anlamında hiç de küçümsenecek bir olay değil…
Modern devletin temel işlevlerinden biri, bireylerin tek başına düzenleyemeyeceği karmaşık toplumsal ilişkileri kurala bağlamaktır. Finansman, sağlık, iç-dış güvenlik, başka ülkelerle ilişkiler, gümrük düzenlemeleri, herkesin toplumsal süreçlerde eşit muamele görmesi ve daha onlarca başlıkta bireylerin tek başlarına gerçekleştiremeyeceği dev bir fonksiyon bütününden bahsediyoruz…
Temeli çok daha gerilere gitse de 1980’lerde başlayan ve PKK’nın ana aktör olduğu Kürt sorununda silahların bırakılması kolay iş değil. Bugünkü noktaya da kolay gelinmedi zaten…
Londra – 27 Ekim’de İsrail seçime gidiyor. Bu sandık sadece gelecek dönem ülkeyi kimin yöneteceğini belirlemeyecek…
Empati, en yalın anlamıyla, başka bir insanın duygu ve düşüncelerini onun bakış açısından kavrayabilme kapasitesidir. Ancak empati, “karşıdakinin hissettiğinin aynısını hissetmek” ya da ona hak vermek demek değildir…
İngiltere’nin yeni Başbakanı Andy Burnham’ın İşçi Partisi hükümetinin İsrail politikası nedeniyle özür dilemesi ve İsrail’e karşı daha net bir tavırdan bahsetmesi Londra’nın İsrail politikasında belirgin bir yön değişikliğine işaret ediyor. Yeni hükümette İsrail’e karşı eleştirel tutumuyla bilinen Ed Miliband’ın Dışişleri Bakanlığı’na oturması da bu eğilimin bir işareti…
İki ülke arasında adına savaş denilecek noktaya gelmek kolay değil ama son dönemde yaşanan gerilim hem geçmişe hem geleceğe dair önemli bir eşiği işaret ediyor. Bugüne hemen gelinmedi, kısa süreli bir arabuluculuk ya da arka kapı diplomasisiyle çözülebilecek bir sorun da yok önümüzde…
2011’den bu yana inşa edilen Rojava anlatısı jeopolitik bir illüzyondan tarihi, siyasi ve demografik gerçek zeminine SDG’nin feshi ve Şam yönetimine entegrasyonuyla oturmuş oldu. SDG’nin yeni Suriye Devleti’ne adaptasyonunun anlamını değerlendirmeden Kürtlerin Suriye’nin sahici bir parçası olma sürecinin hem Kürtler hem Araplar hem de Türkler için olumlu bir gelişme olduğunu kayda geçirmek gerek…