"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Bir yaz gecesinde yağan kar misali; her saniye, her dakika ve her saat biraz daha eriyen, tükenen, akıp giden ömrümüz. Bu cümleyi yazana kadar yaklaşık 30 saniye daha eksildi kalan ömür sermayemden…
“Cevizin kabuğunu kırıp özüne inmeyen, cevizin hepsini kabuk zanneder.” Bu söz, söylenmiş sözler içerisinde değerli bir sözdür. İmam Gazali, insanı anlatırken bir benzetme yaparak mesajının daha kalıcı ve anlaşılır olmasını istemiş olmalı…
Hayat, başlangıçlar ve bitişler arasında akıp gidiyor. Okullar açıldı, ara tatil, yarı yıl tatili derken yaz tatili de geldi…
İnsan gibi; zamanın da bir ruhu vardır, hayatın da. Acelecilikte, hızda ve hazda mahir bir çağın insanlarıyız…
Henüz küçük bir çocukken başlıyoruz mış gibi yapmaya ve mış gibi yaşamaya. Mesela bir odun parçasını bacaklarımın arasına alıp at biniyormuş gibi yaptığımı hatırlıyorum…
Zamanın da ruhu vardır. Ve zamanın ruhu; yaşayanların diline, gönlüne, eylemlerine sirayet eder…
Her şey aslına rücu eder… Binlerce yıllık insanlık tarihinin uzun bir kesitinde ve dünyanın hayli geniş bir coğrafyasında hükmetmiş; şehirler ve ülkeler fethetmiş, medeniyetler kurmuş ve medeniyetler yıkmış bir imparatorluğun mükedder varisleriyiz. “Bir zamanlar biz de millet, hem nasıl milletmişiz: Gelmişiz dünyaya milliyet nedir öğretmişiz…
“Kendimiz dışında nereye koştuysak, gurbette kaldık.” Merhum Nurettin Topçu, insanın arayış yanılgısını bu sözlerle anlatmıştı. İnsanın kendi dışındaki her şehirde, her ülkede ve her iklimde mülteci olması bu yüzden belki de. Bir yere sığamayışı, bir yere konamayışı, bir yerde kalamayışı… Bu yüzden belki de şehirden şehir, ilkimden iklime, alemden aleme sürgün oluşu… Kendi içimizden yüz […]