"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Alin Ozinian, Sevan Nişanyan’ı VIA TV’de İran’ı konuşmak üzere konuk etti. Programda İran’ın konuşulacağını duyan birçok sosyal medya kullanıcısı menfi tepki vermiş…
PKK’nın kendisini feshettiğini açıklamasının ardından iktidar Meclis’e silah bırakma sürecinin teknik ve hukuki çerçevesini düzenleyen bir yasa getirdi. Bu, Türkiye’nin uzun süredir taşıdığı ağır meselenin yeni bir eşiğe geldiğini gösteriyor…
Bu yazıdan önceki iki yazımda, çoğu zaman hakikati aramak yerine, kimliğimiz haline getirdiğimiz inançlarımızı korumaya çalıştığımıza dikkat çekmiştim. Sosyal psikolojinin “kimlik koruyucu biliş” dediği bu mekanizma, Türkiye siyasetinin birbirine taban tabana zıt dört kimlik grubunda da benzer biçimlerde işliyor…
Bir önceki yazımda, insanların çoğu zaman hakikati aramak yerine kimlik ve inançlarıyla örtüşen bilgileri sorgulamadan kabul ettiklerini anlatmıştım. Ayrıca inandıklarıyla çelişen kanıtlardan nasıl kaçındıklarını, yani Dan Kahan’ın kimlik koruyucu biliş dediği olguyu ele almıştım…
Pek çok insanın bir hakikat arayışı yoktur. Çünkü inandıklarının, hakikatin ta kendisi olduğundan şüpheleri yoktur…
Dün eleştirdiği görüşleri bugün savunan, geçen ay sövdüğü adamı bu ay göklere çıkaran, bir yıl önce “asla kabul edilemez” dediği uygulamalara bugün sahip çıkan insanlarla dolu dört bir yanımız. Bunların ilkesizliğini eleştirdiğinizde şöyle diyorlar: “Romantizmin devri geçti, pragmatik olmak lazım.” Ama bu pragmatizm değil, düpedüz oportünizm…
Her ülkede “ofansif mizah” yapan stand-up’çılar var. Fakat bizdekilerin işi zor…
Yaşadıklarımızı izah etme çabasındaki düşünürlerin sık sık gönderme yaptıkları iki distopya vardır: George Orwell’in 1984’ü ve Aldous Huxley’in Cesur Yeni Dünya’sı. Orwell’in kurgusunda bilgilere erişim, devlet baskısıyla büyük ölçüde kontrol edilir ve çoğu zaman engellenir…