Sevil Nuriyeva

Türkiye’nin çözüm üretme kabiliyeti, savaşların ve krizlerin yoğunlaştığı günümüzde daha da görünür hâle geldi. Rusya-Ukrayna savaşı, ABD-İran gerilimi, İsrail’in İran’a yönelik saldırıları, Hürmüz Boğazı’ndaki riskler, Afrika ve Orta Doğu’daki istikrarsızlıklar… Dünyanın karşı karşıya bulunduğu tüm bu kritik başlıklarda Türkiye’nin kapısı çalınıyor…

Türkiye ile Rusya arasındaki ilişkilerin seyri, özellikle krizler ve savaşlar döneminde daha da anlam kazanıyor. Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin’in işaret ettiği “tarafsızlık” ve “ara buluculuk” ilkeleri üzerinden bakıldığında, Ankara’nın tutumunun tarihsel bir süreklilik taşıdığı görülüyor…

ABD Başkanı Trump, İsrail Başbakanı Netanyahu’ya mesafe koyuyor ve onu frenlemeye çalışıyor. Çünkü daha önce de yazdığım gibi, kendi hedeflerini ve ülkesinin çıkarlarının odak noktasını iyi biliyor…

Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan, söylem ve eylemleriyle, yıllardır sürdürülen geleneksel yaklaşıma karşı koyma siyaseti izledi.Ve halk, son seçimlerde gerileme görüntüsü ortaya çıksa da Paşinyan ve hükûmetine “devam” dedi. Ermenistan’ı sosyolojik olarak analiz etme konusunda eksiklerimiz bulunuyor…

Öncelikle şunu belirtelim; “megafon” tanımı Rusların kullandığı bir nitelemedir. Ben ise meselenin yansımalarına dikkat çekmek amacıyla bu ifadeyi başlığa taşıdım…

Yine konuları genel bir çerçevede ele almak istiyorum. Çünkü içinde bulunduğumuz dönemde dünya yeniden şekilleniyor…

Artık tarihin akışını kenardan izleyen değil, o akışa yön veren bir Türkiye var… Bu derin ve bir o kadar da net düstur, MİT Başkanı Prof…

Dünya yeniden şekilleniyor ve açık hesaplar kapatılmak isteniyor. Birinci ve İkinci Dünya Savaşları sona ermiş gibi görünse de, kapanmayan hesaplar nedeniyle dünya yeni paylaşım mücadelelerine sahne oluyor.İkinci Dünya Savaşı sonrası ittifak sistemi Varşova Paktı ve NATO ekseninde şekillendi.Ancak hesaplar kapanmadı…

Birileri dünyayı yeniden paylaşıma zorlarken, geleceğin inşasına İslam şuuru ile bakabilmek anahtarlar olabilir.Peki bu, neyin anahtarıdır? Bugün ABD Başkanı’nın İran konusunda yeniden “İbrahim Anlaşmaları” dayatmasına yönelmesi, aslında yalnızca diplomatik bir tercih değil; aynı zamanda Washington’un bölgesel sıkışmışlığının da işaretidir…