Tuğrul Akşar

Türk futbolu uzun süredir saha içi başarılarla değil, bilanço dipnotlarında büyüyen açıklarla, ertelenmiş borçlarla ve sürekli ötelenen finansal gerçeklerle gündemde. Ancak bugün gelinen nokta, geçmişteki kriz döngülerinden farklı olarak artık “düzeltilebilir bir sapma” değil; yapısal bir kırılmayı ifade ediyor…

Futbolu hâlâ sahada oynanan bir oyun zannedenler için gerçeği belirteyim ki; artık oyun yeşil zeminde değil, bilançolarda oynanıyor. 2026-27 yaz transfer dönemi, bu gerçeği yüzümüze çarptı…

Kulüplerin 31 Mayıs 2026 tarihli finansalları çok net bir tablo ortaya koydu ki; gelirlerdeki artış, futbol ekonomisinin hızla yükselen maliyet yapısını karşılamaya yetmiyor. 4 büyük kulübün toplam gelirleri 38.1 milyar TL’ye ulaşırken, toplam borçları 80.5 milyar TL’ye yükseldi…

Basına 25 Temmuz 2026’da yansıyan Osimhen haberi, uzun süredir bilinen ancak çoğu zaman görmezden gelinen bir gerçeği yeniden hatırlattı. Oyuncunun ödenmeyen gelir vergisi nedeniyle banka hesaplarına haciz konulması, ardından kulübün hızla devreye girerek vergi borcunu kapatıp bu haczi kaldırması, aslında istisnai bir olaydan çok sistemin işleyiş biçimine işaret ediyor…

Süper Lig’de 69. sezon başlıyor…

Bazı maçlar vardır; tıpkı bazı filmler gibi izlersiniz ve biter. Bazıları ise hafızaya kazınır, oyunun sınırlarını aşar…

Geçtiğimiz günlerde sosyal medyada karşıma çıkan bir haber videosu, altyapıdan özellikle U19 seviyesinden çıkan oyuncuların A takımlarda yeterince yer bulamadıklarını ve tutunamadıkları anda hızla kaybolduklarını gösteriyordu. Aslında bu durum bir tesadüf değil; Türk futbolunun uzun süredir çözemediği yapısal bir sorunun yansımasıdır…

Türkiye’de kadın voleybolu bugün yalnızca bir spor hikâyesi değil; aynı zamanda toplumsal reflekslerimizin aynası haline gelmiş durumda. Saha içinde elde edilen büyük başarılar, ne yazık ki zaman zaman saha dışında yürüyen tartışmaların gölgesinde kalıyor…

Dünya Kupası bitti. Kupayı kazanan, kaybeden, sürpriz yapan takımlar elbette konuşulacak…