Ufuk Coşkun

Nepal’de Trishuli ve Bhote Koshi nehirlerinin 72 kilometrelik (45 mil) bir bölümü boyunca sular ve kayalar sürüklendi ve ani sel, Nepal’in Rasuwa ve Nuwakot bölgelerindeki onlarca kasabayı yerle bir etti ve ağır hasara yol açtı. Bir zamanlar bölgenin en önemli ticaret ve turizm geçiş noktası olan Nepal ve Tibet arasındaki Gyirong Limanı da tamamen yok […]

‎ ‎Türkiye’de eğitim konuşulurken nedense hep aynı dar koridorda dolaşıyoruz: müfredat, sınav sistemi, öğretmen atamaları, ders saatleri, başarı oranları… ‎Oysa asıl soruyu sormaktan ısrarla kaçıyoruz: ‎Biz nasıl bir nesil yetiştirmek istiyoruz? ‎ ‎Çünkü eğitim meselesi teknik bir mesele değildir…

En büyük işkence; zihne yapılan, doğrudan hafızayı hedef alan, ruhi dengeyi altüst eden, insanı kendine yabancılaştıran işkencedir. Yıllardır zihinlerimiz işgal edildi ve ediliyor…

Geçen ay, (26 Temmuz 2026) Sustainable Development Dergisi’nde (Sürdürülebilir Kalkınma) bilim adamlarımız(!) yine bir meseleyi kendilerine dert edinmiş. “Nüfusu 2200 yılına kadar 4 milyara düşürerek sürdürülebilirliği sağlamak” başlıklı bir makale yayınlamışlar…

“Şimdi bazı şeyleri suskunlukla geçiştireceğim” diyordu Kafka. Konuşmanın ve hakikati söylemenin bir hayli zahmetli olduğu bir dönemdeyiz…

Bizim ülkede yıllardır darbeci zihniyetinin ürettiği düşünce iklimiyle, uşak ruhlu ezik aydınlarıyla, satın alınmış siyasetçileriyle bu topraklarda yaşayan şerefli insanların millet olma vasfı ellerinden alınmak istendi. Evet, bunu kasıtlı yaptılar…

Bu yazı, hayatın normal seyrinde gittiğini düşünen insanları muhatap almıyor. Zira uzun zamandır bir şeyler ters gidiyor…

Konstantin Korobov’un “Agnus” adlı tablosu gibi hayatımız… Tabloda aç kurtlar tarafından ısırılan kuzunun yüzünde en ufak bir acı belirtisi yok. Üstelik direnmiyor, sakin ve telaşsız… Kurtlar dişlerini geçirmiş ama en ufak bir kan izi de görünmüyor…

Doğru sözün bir muhtevası, bir de zamanı vardır. Zamanından sonra söylenen doğru, çoğu kez hakikat değil, galibin yankısıdır…