Zeynep Delav

Kargo takip haritasında santim santim ilerleyen kırmızı nokta, ekranın sağ köşesinde beliren o iki küçük mavi tık… Günümüzün insanı, hayatı bir an önce “sonuca ulaşması gereken” bir süreçler silsilesi olarak kurguladığından beri, beklemenin o eski, bir o kadar da zarif inceliğini yitirdi. Artık bir olayın demlenmesine, bir cevabın yolda olgunlaşmasına ya da bir karşılaşmanın kendi […]

Ernest Hemingway’in o meşhur “Buzdağı Teorisi”ni hatırlayalım: Hikâyenin sadece sekizde biri suyun üstündedir; asıl sert, devasa ve sarsıcı kütle suyun altında, o zifiri sessizlikte saklıdır. Gerçekten de sert olan şey gürültü çıkarmaz…

Özellikle pazar geceleri üzerimize çöken ya da hafta ortasında bir anda ekranın başında donup kalmamıza sebep olan, çoğu zaman yorgunlukla bulamaç ettiğimiz, kolumuzu bile kıpırdatamayacak kadar bezgin hissettiren duyguyu siz de biliyorsunuz.“Yapmam gereken bir dağ dolusu şey var ama parmağımı bile kıpırdatasım yok.” Böyle anlarda hemen kendimize yükleniriz. Tembellik mi yapıyoruz, iradesiz miyiz, ne mutlu […]

Yemek yerken, bel kemiğimize kadar inen yalın bir dürüstlük çöker üzerimize. Çünkü sofraya oturmak, insanın zırhını kapı eşiğinde bıraktığı, dış dünyaya karşı en çıplak ve savunmasız kaldığı andır…

İnsan yaş aldıkça iç dünyasında sessiz, gösterişsiz ama bir o kadar da derin bir dönüşüm gerçekleşiyor. Çevremizdeki kalabalıklar artıyor, telefon rehberleri şişiyor, kartvizitler ve yüzeysel “nasılsın”lar çoğalıyor; fakat sıra gerçekten içimizi dökeceğimiz, kırılganlığımızı saklamadan masaya koyacağımız bir dostluğa geldiğinde etrafımızı derin bir sessizlik kaplıyor…

Bir akşam yemeğinde yan yana oturan iki insanın konuşmaları kulağıma geliyor. Konuşma mesafelerinden, birbirlerinin cümlelerini tamamlayacak kadar tanıdık, suskunluklarını anlayacak kadar yakın oldukları uzun bir ilişkinin içinde olduklarını düşünüyorum…

Bazı kelimeler vardır; yazıldıkları anda genişler, derinleşir ve insanın iç dünyasına doğru uzun bir yolculuğa çıkar. “İştahsızlık” da böyle bir kelimedir…

Henüz tamamlanmamış bir hayatı sürekli yayınlıyoruz. Belki de bu yüzden bazı anları gerçekten yaşayamaz olduk…

Hayat, beklediğimiz şey geldiğinde başlamıyor ama beklerken de geçiyor. Belki de insanın en büyük yanılgısı budur…