Zeynep Delav

İnsan yaş aldıkça iç dünyasında sessiz, gösterişsiz ama bir o kadar da derin bir dönüşüm gerçekleşiyor. Çevremizdeki kalabalıklar artıyor, telefon rehberleri şişiyor, kartvizitler ve yüzeysel “nasılsın”lar çoğalıyor; fakat sıra gerçekten içimizi dökeceğimiz, kırılganlığımızı saklamadan masaya koyacağımız bir dostluğa geldiğinde etrafımızı derin bir sessizlik kaplıyor…

Bir akşam yemeğinde yan yana oturan iki insanın konuşmaları kulağıma geliyor. Konuşma mesafelerinden, birbirlerinin cümlelerini tamamlayacak kadar tanıdık, suskunluklarını anlayacak kadar yakın oldukları uzun bir ilişkinin içinde olduklarını düşünüyorum…

Bazı kelimeler vardır; yazıldıkları anda genişler, derinleşir ve insanın iç dünyasına doğru uzun bir yolculuğa çıkar. “İştahsızlık” da böyle bir kelimedir…

Henüz tamamlanmamış bir hayatı sürekli yayınlıyoruz. Belki de bu yüzden bazı anları gerçekten yaşayamaz olduk…

Hayat, beklediğimiz şey geldiğinde başlamıyor ama beklerken de geçiyor. Belki de insanın en büyük yanılgısı budur…

Belki de okuduğumuz öykülerin, romanların, kısacası bütün kurmaca metinlerin bize başka hayatlar sunabildiği yer tam da burasıdır. Karakterler yalnızca konuşmaz…

Gustave Flaubert’in Madame Bovary’si çoğu zaman mutsuz bir kadının hikâyesi olarak okunur. Taşra sıkıntısı, sıradan bir koca, boğucu bir hayat… Bunların hepsi doğrudur ama eksiktir…

Edebiyat eserlerindeki sofralar, yiyecekler ve bu eylemin gerçekleştiği mekânlar, kurmaca metinlerde adeta bir turnusol kâğıdı gibi çalışır. Bir karakterin neyi, nerede ve nasıl tükettiği; onun ait olduğu sınıfa, dünyayla kurduğu ilişkiye ve çoğu zaman iç dünyasına dair güçlü ipuçları verir…