10 Nisan’lar” (!)

Türkiye Devletinin dini, din-i İslimdir; resmî dili Türkçedir; …” şeklindeki 20.4.1924 tarihli Teşkilât-ı Esasiye Kanu-nu’nun 2. maddesinden, “dini, din-i İslâm-dır” kaydı, 10 Nisan 1928’de çıkarıldı. Din kaydının aşılması ile, lâiklik açısından anayasal düzeyde önemli bir adım atılmış oldu. İlke ancak, 5.2.1937 değişikliği ile anayasalaştırılmış ise de, lâikliğe ilişkin reformların büyük bir kısmı, aslında 1920’lerde tamamlanmıştı. Dil konusunda ise, “Türkiye Devletinin resmî dili Türkçedir” kaydı (1924), “Resmî dil Türkçedir” (1961) ve “Dili Türkçedir” (1982) kayıtlarıyla, sonraki anayasalarda devam etti. Aslında bu son düzenlemede de, “resmî dili” belirlemesi, madde kenar başlığında vardır (md. 3).