57. Alay

Arıburnu’nda savaş gittikçe daha kanlı oluyordu… -Yaralanmışsınız efendim. -Gelirken oldu. Mucip, “sıhhiye” diye seslenecekti, komutan susturdu: -Sus, asker yaralandığımı duymasın!.. Mucip’in yanında kaldı. Gençleri yalnız bırakmak istemediği belliydi. Düşman sağ kanadın arkasına dolanırsa 27. Alayın tümü tehlikeye düşerdi. Mucip, “Komutanım” dedi, “deneyimsizliğimiz görevi başarmaya engel değil. İçiniz rahat olsun. Bize ve askere güvenin!” Komutan zorlukla ayakta durmaktaydı. “Peki” dedi, “Gidiyorum ama buradan kesinlikle geri çekilmeyeceksiniz. Geriye ancak hepinizin öldüğünü bildiren bir haberci gönderebilirsiniz. Anladın mı?” -Evet efendim!.. Savaş gittikçe acılaşmaktaydı… Anzaklar geriden sürekli yardım alıyordu. Makineli tüfeklerinin sayısı da arttıkça artıyordu… Mucip’in bölüğü ise durmadan kan kaybetmekteydi. Takviye gelmemişti. Yollanacak…