Bunlar engerekler ve çıyanlardır, tanı bunları…

Bunlar engerekler ve çıyanlardır, tanı bunları…  YÜCEL KAYA  Ahmet Arif’in ruhumuza işleyen o sarsıcı mısraları, bugün hâlâ bir hakikatin aynası gibi karşımızda duruyor:  “Bunlar, engerekler ve çıyanlardır,   Bunlar, aşımıza, ekmeğimize Göz koyanlardır,   Tanı bunları, Tanı da büyü…   Adiloş bebe…”  Ozanın bahsettiği bu figürler, yalnızca tozlu kitap sayfalarında kalmış hayaletler değil; bugün bir gazete köşesinde, bir akademisyen kürsüsünde, bir sanatçı maskesinin ardında ya da ekranlarda “bilgelik” taslayan emekli bir subayın suretinde aramızda dolaşıyorlar.   Onları ayırt etmek aslında hiç de zor değil; çünkü kalplerindeki o sönmeyen “aşağılık kompleksi” ve dillerindeki o zehirli küçümseme, her fırsatta kendisini ele veriyor.