Dört büyük aydınımızdan

Nâzım Hikmet’in Hindistan’da İngiliz emperyalizmine karşı savaşan genç bir devrimcinin mücadelesini anlattığı Benerci Kendini Niçin Öldürdü?’de (1932) şu unutulmaz dizeler vardır: “Heraklit alnını/ yeşil gözlü zeytinliklerde akan/ suya eğdi ve dedi:/ ‘Her şey değişip akmada,/ bu hâl beni hayran bırakmada’… “Delikanlım!/ İyi bak yıldızlara,/ onları belki bir daha göremezsin…” Devrimci olmanın sorumluluk, yoldaşlık, ihanet, vicdan, bağlılık kavramları üzerinden tartışıldığı ve birçok kez tiyatro sahnesine de taşınan şiir “Matem Marşı”yla biter: “Çan çalmıyoruz./ Çan çalmıyoruz./ Yok salâ veren!/ Giden o/ biten bir şarkı değildir…/ O büyük bir ışık gibi döğüştü./ Kasketli bir güneş/ halinde düştü…”…