En çok çocuklar için sevindim

24 yıl sonra Dünya Kupası’ndayız. Bizim kuşağın aklına hemen 2002 Japonya geldi.
İlhan Mansız, Senegal’e altın gol attığında Yalçın Çetin “Unutulacak bir gol değil bu.” diyordu.
Okul kantinlerine, işyerlerine kurulan 55 ekran TV’ler karşısında sabahın ilk ışıklarında maçlar izlediğimiz 2002’de unutulacak bir yıl değildi.
Hayat yine zordu ama toplumda bir coşku ve enerji vardı.
Ya da genç olduğumuz için mi hayat bize daha keyifli, eğlenceli geliyordu bilmiyorum.
Sosyal medyanın olmaması, arkadaş ilişkilerinin daha sıkı olması, İstanbul’un nüfusunun 11 milyon olması vs. bir sürü neden sıralayabiliriz…
En çok “Biz niye Dünya Kupası’na katılamıyoruz” diyen çocuklar için sevindim.
Onlar da sabahın yedisinde maçları izleyecekler.
Son grup maçı ABD ile sabah…