İsyanın matematiği

Soğuk bir sabah. Varşova Gettosu. Altı yaşında bir çocuk, uzatılan bir ekmek parçasına erişemeden kaldırımda yatıyor. Açlıktan. Bir baba, yastığın altındaki ekmeği çaldıktan sonra, elinde o “ganimetle” ölüyor. Bu sahneler bir savaşın yan ürünü değildi. Bunlar planlanmıştı. Hesaplanmıştı. Ölçülmüştü. Nazi Almanyası, insanı öldürmenin sadece kurşunla değil, kaloriyle de mümkün olduğunu keşfetmişti. 1941’de rakamlar şöyleydi… Almanlar 2 bin 613 kalori… Polonyalılar 699 kalori… Yahudiler 184 kalori… Yani bir insanın yaşaması için gerekenin yüzde 10’u bile değil. Bu bir eksiklik değildi. Bu bir hata değildi. Bu bir formüldü.