"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Bir önceki yazımda, Sednaya Cezaevi’nde elinde kırmızı bir urgan ipiyle iki oğlunu arayan yaşlı bir teyzeyi anlatmıştım. Ardından aynı cezaevinde altı yıl kalan ve Yermuk Kampı’na dönen Ahmet’in hikâyesini paylaşmıştım…
Öğlenin kavurucu güneşi altında, savaşın küllerine gömülmüş bir kampın sessizliğinde yürüyordum. Beton duvarlar suskun, sokaklar yorgundu…
Sednaya Cezaevi’nin önündeyiz. Yalnızca taş ve demir değil bu duvarlar…
Devrimden sonra Suriye’ye gitmiştim. Hama, Humus, Halep, Şam, Yermuk Kampı ve Sedneya Cezaevi…
Şimdi de Kemalizme yeşil boya sürülüyor. Kökü seküler, yaprağı dindar gösteriliyor…
Zaman zaman bu köşemde, hayatın içinde yaşadıklarımı, şahit olduğum hadiseleri ve farklı insan portreleri üzerinden şekillenen hikâyeleri kaleme alıyorum. Bunları olabildiğince yalın bir dille aktarmaya çalışıyorum…
Kaç gündür şehir dışındayım. Yoğun ziyaretler, görüşmeler, bir şehirden diğerine uzanan temaslar…
Uzun yıllar Bakırköy sokaklarında su sattım. Omuzumuzda damacana şişeleri, dilimizde “su suuuu!” diye bağırarak dolaşırdık…