Erdal Elibüyük

Bir kız tanıdım. Adı Leyal…

İki günlük bir program vesilesiyle Kıbrıs’ta bulunma imkânı buldum. Programlarımın tamamlanmasının ardından adayı gezme imkânı da oldu…

Bir önceki yazımda, Sednaya Cezaevi’nde elinde kırmızı bir urgan ipiyle iki oğlunu arayan yaşlı bir teyzeyi anlatmıştım. Ardından aynı cezaevinde altı yıl kalan ve Yermuk Kampı’na dönen Ahmet’in hikâyesini paylaşmıştım…

Öğlenin kavurucu güneşi altında, savaşın küllerine gömülmüş bir kampın sessizliğinde yürüyordum. Beton duvarlar suskun, sokaklar yorgundu…

Sednaya Cezaevi’nin önündeyiz. Yalnızca taş ve demir değil bu duvarlar…

Devrimden sonra Suriye’ye gitmiştim. Hama, Humus, Halep, Şam, Yermuk Kampı ve Sedneya Cezaevi…

Şimdi de Kemalizme yeşil boya sürülüyor. Kökü seküler, yaprağı dindar gösteriliyor…

Zaman zaman bu köşemde, hayatın içinde yaşadıklarımı, şahit olduğum hadiseleri ve farklı insan portreleri üzerinden şekillenen hikâyeleri kaleme alıyorum. Bunları olabildiğince yalın bir dille aktarmaya çalışıyorum…

Ağacın tepesindeydim. Dalları silkeliyordum…