"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Bir vakitler Allah bizi “yoklukla” imtihan etmişti; günümüzde ise “varlıkla”… Çocukluğumda ve gençliğimde kitaba ulaşmak, kitap satın almak benim için büyük bir zorluktu. Şimdi ise kütüphanemde biriken kitapları okuyamama sorunsalıyla karşı karşıyayım…
“Düşüncesiz Yazar” kavramını başlık olarak yazımda kullandığım için peşinen yazar arkadaşlarımdan özür dilerim. Bir ses sanatçısını sesinden tanıdığımız gibi bir yazarı da üslubundan tanımamız gerekmez mi…
Tarihin sayfaları, sınır tanımayan zulümlerin şahidi ve kurbanıdır. Her asırda —bazen de her on yılda bir— yeryüzünü gözyaşı ve kanla ıslatan bu kısırdöngü, insanın içindeki karanlığın ne denli derinleşebileceğini yeniden gözler önüne seriyor…
Savaş Şafak Barkçın hocamızı bugüne dek televizyon ekranlarında, canlı yayınlarda çokça seyretmiş; satır aralarındaki o derin hikmeti kaçırmamak adına pek çok konuşmasını elimde kalemle defterime not etmiştim. Ekranda gıyaben kurulan bu köprü, geçtiğimiz hafta ŞURKAV’ın Urfa’da düzenlediği “Kabaltı Sohbetleri” vesilesiyle nihayet vicahen bir tanışıklığa ve kalbî bir muhabbete dönüştü…
İlk meşalesi 1992 yılında yakılan bir edebiyat bülteni, yılların içinden süzülerek, bazen gürleyerek bazen de derin bir sükûta bürünerek günümüze ulaştı. Dile kolay; otuz yılı aşan bir serüvenden bahsediyoruz…
Sosyal medyada haberlere bakıyordum. Elazığ’da bir bina yöneticisinin (bir site olduğu anlaşılıyor), bahçedeki otları biçmesi için anlaştığı şahıs; elektrikli tırpan yerine yüz baş koyunla gelerek hem yöneticiyi hem de bina sakinlerini şaşkına çevirmiş…
Bu hafta Şair M. Akif Ersoy’un ‘Kocakarı ile Ömer’ şiiri üzerine odaklandım…
“Ayla Kara Hocamıza ve öğrencilerine rahmetle” Bazı dersler vardır ki sınıflara sığmaz, kara tahtalara yazılmaz ve zilin çalmasıyla son bulmaz. 15 Nisan 2026 günü Kahramanmaraş’ta, Ayser Çalık Ortaokulu’nun koridorlarında yankılanan o feryat, aslında bir devrin bitişi değil, bir destanın başlangıcıydı…
Edebiyat hayatı sorgular. Bu cümle, sadece teorik bir saptama değil; hakikatli bir edebiyatçının “Niçin yazıyorsunuz?” sualine verebileceği en sarsıcı ve etik derinliği olan cevaptır…