KEREM ALKİN

ABD, ‘Inflation Reduction Act’ ile ‘Made in USA’ çağrısı yaşarken; Çin de ‘Made in China 2025’ vizyonuyla üretim gücünü teknolojik egemenliğe dönüştürmeye kararlı olduğunu gösterdi. Avrupa Birliği ise bugün ‘Made in Europe’ hamlesiyle sanayiyi yeniden kıta içine çekmeye çalışıyor…

Birleşik Arap Emirlikleri’nin (BAE), 1 Mayıs itibarıyla OPEC ve OPEC+ yapılanmasından ayrıldığını dün resmen açıklaması, elbette enerji piyasalarına ilişkin teknik bir karar değil. Merkezi Viyana’da olan Petrol İhraç Eden Ülkeler Teşkilatı’ndan (OPEC) BEA’nin ayrılma kararı, Körfez’in 1960’lardan beri inşa ettiği ortak stratejik aklın önemli bir kırılma anı olarak okunmalı…

Dünya ekonomisi 2020’den bu yana iki büyük siyah kuğunun etkisi altında yeniden şekilleniyor. Küresel salgın ve Ukrayna Savaşı, yalnızca geçici şoklar yaratmakla kalmadı; derinleşen jeopolitik gerilimler üzerinden jeoekonomik parçalanmayı hızlandırdı…

5 Mayıs 1945. Hitler intihar edeli üç gün geçmiştir ve Nazi Almanya’sı çözülmüştür…

Küresel sistemin derin bir kırılma yaşadığı, bölgesel fay hatlarının keskinleştiği bir dönemde, yeni bir diplomasi diline ve yeni platformlara duyulan ihtiyaç her zamankinden daha belirginleşmiş durumda. Dünya Ekonomik Forumu’nun Davos toplantıları veya Münih Güvenlik Konferansı, Atlantik içi çekişmeler, küreselleşme kavramının itibar kaybı ve bu zirvelerin ‘metal yorgunluğu’na bağlı olarak, sürekli kendini tekrarlar hale gelmesi nedeniyle […]

2020 sonrası dönemi doğru okumak için tek bir kavram yeterli: İkinci Merkantilizm. ‘Küreselleşme 2.0’ın hakimiyeti bilhassa son 6 yıldır yerini, jeopolitik gerilimlerin, ticaret savaşlarının ve tedarik zinciri kırılmalarının belirlediği yeni bir döneme bıraktı…

Hürmüz Boğazı bugün artık sadece bir deniz geçidi değil; küresel ekonominin nabzını tutan bir eşik, bir kırılma hattı. Ateşkes ile ara verilmiş olan İran Savaşı ve halen sürmekte olan Hürmüz ablukası dünya sistemini iki keskin senaryoya zorluyor; ya en geç üç ay içinde dengelenen bir kriz, ya da üç ayı aşan ve daha da ağır, […]

Küresel ekonomi çevrelerinde takip edilen akademik ve entelektüel tartışmalarda, sıkça karşımıza çıkan bir tez, ABD’nin kronikleşen dış ticaret açığının temel sorumlusunun doların rezerv para statüsü olduğu iddiasıdır. Bu görüşe göre, ABD Doları’nın küresel talep nedeniyle ‘aşırı değerli’ olması, ABD’nin ihracatını pahalılaştırmakta ve ithalatı ucuzlatarak açığı büyütmektedir…

1941 tarihli Atlantik Bildirisi ile başlayan süreçte, küresel kapitalizmin liderliği Birleşik Krallık’tan Amerika Birleşik Devletleri’ne geçti. II…