L. Doğan Tılıç

Nisan’ın 30’unda, Mayıs’ın 1’ine bir gün kala Gölbaşı Mezarlığı Camii avlusunda her gün biraz daha azalan dostların arasındayken sevgili Güray Öz’ün “mayısın birinde” şiiri düştü telefonuma. “uyandın kederli bir yüzle / aynaya baktın unut ne gördünse / oyalanma / çabuk yıka yüzünü / giyin çabuk / herkes gitti bayramdır / seni durduran ne / nedir […]

İşçi sınıfı mücadeleleri içinde madencilerin, en başta da terini kömür tozuyla karanların özel bir yeri vardır. Nasıl olmasın…

8 yaşındaki Efe’nin babası 11 gün boyunca yaklaşık 200 km yürüdü. Ankara’ya girdi, polis şiddeti gördü…

Şöyle bir saptamam var: Hayatta başarısız olan insanlar arasında da ilkokul öğretmeninin ismini hatırlayanlar vardır, ama başarılı olup da ilkokul öğretmenini tanımayan birine rastlayamazsınız. “Başarı”dan ne anladığımız da önemli tabii…

Cumartesi sabahı, bir haftadır yolda olan Doruk Madencilik işçilerine Başbereket köyünde katılıyoruz. Ankara’ya daha 70-75 km yolları var…

Bazı olayları yalnızca siz duyarsınız; yakınızda olmuştur. Bazılarını ise tüm dünya; kendilerinden on binlerce km uzakta yaşansa bile…

Otoriter rejime karşı bir uyarı olarak, yıllardır Mecelle’nin “Ehem mühimme, elzem lazıma müreccahtır” önceliklendirme ilkesini hatırlatıyorum. İyi anlaşılsın diye “En önemli, önemliden önce gelir” diyorum…

Nesnellik ve tarafsızlık, Anglo-Sakson gazeteciliğin vurguladığı ve yıllardır mesleki pratiğimizin tartışılmaz değeri sayılan iki kavram. Bu kavramların bizden istediği, olgular ile yorumları birbirine karıştırmamamız, ne düşünülmesi gerektiğini dikte etmek yerine ne olduğunu anlatmamızdı…

Memleketin hallerini ve Trump’ı izlerken, tarihsel olayların ve şahsiyetlerin iki kez ortaya çıkışına “ilkinde trajedi, ikincisinde komedi olarak” diyen Marx’ı anımsayınca, trajedide de komedide de acı çeken hep halklar diyorum. Sonra dilime Marx’a uzak birinden, Mehmet Akif’ten, dizeler gelip oturuyor: “Geçmişten adam hisse kaparmış… Ne masal şey…