"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Kayıp, insanın omzuna konan en ağır yüklerden biridir; sevdiğimiz bir canın aramızdan ayrılışı, dünyanın bütün gürültüsünü bir anda susturur. O an geldiğinde ne mal mülk teselli eder insanı ne makam ne etrafımızı kuşatan kalabalıklar…
Bir çiçeğin rayihası nasıl saklanamazsa, kalpte taşınan iyi niyet de öyle saklanamaz; sızar, taşar, çehreye ve çevreye vurur. İnsanın içi neyle doluysa, dışına o akseder; testi içindekini sızdırır…
Kader, insanın omuzlarına yüklenen ağır bir sır olduğu kadar, onu harekete geçiren kudretli bir çağrıdır da. Biz çoğu zaman kaderi, tembelliğimizin kalkanı, iradesizliğimizin mazereti kılmaya çalışırız…
İnsan, kendisine değer verildiğini hissettiği nispette büyür; değersizleştirildiğini hissettiği nispette küçülür, içine kapanır, solar. Bir gönül, bir bakışla ihya olur; bir bakışla da harap olur…
Hayat, hepimize bir kere verilmiş dar bir zaman diliminde, aynı sofrayı, aynı çatıyı, aynı yolu paylaştığımız bir yolculuktur. Bu yolculukta yanımızdakiler, kaderin bize emanet ettiği yol arkadaşlarıdır; onlar bizim imtihanımız, biz onların sığınağıyız…
Aliya, ateşin ortasında dururken bir cümle damıttı zamana: iyi olmak yetmiyor, güçlü iyiler olmak zorundayız. Bu söz bir temenni değil; kanla, külle, sürgünle imtihan edilmiş bir hakikatin özüdür…
Bazı çiçekler bahçelerde açmaz; onlar, unutmaya direnen hafızaların en tenha köşesinde filizlenir. Srebrenitsa’nın çiçeği de böyledir; bir bahçenin değil, bir yaranın üzerinde açar…
Onur, insanın üzerine giydiği bir kisve değil; ta içinde, sessizce demlenen bir oluştur. Görünende arananın hakikati yoktur; hakikat, olanın derinliğinde saklıdır…
Bir hakikat, dile geldiği kelimelerle değil; bedene büründüğü hâllerle tanınır. Söz, ne kadar süslü olursa olsun, arkasında bir örneklik durmuyorsa havada asılı kalır…