"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Allahu ekber Allahu ekber, lâ ilâhe illallahu vallahu ekber, Allahu ekber velillahil hamd. Bir tekbir sesi düşer semadan kalbimize; ve dünya, o an, bir başka güzelleşir, bir başka anlam kazanır…
Liderlik, herkesin omuzlayabileceği sıradan bir yük değildir; bilakis sahibini arayan ağır bir emanettir. Sakin sularda her dümenci kaptan görünür, asıl mesele fırtınanın koptuğu andır…
Bir milletin de, bir camianın da çürümesi; işin ehline değil, ağzı kalabalık olana teslim edilmesiyle başlar. Bilen de konuşuyor, bilmeyen de; lakin sözün kıymeti, söyleyenin liyakatiyle ölçülür…
İnsan, ömrünün en hazin çelişkisini yaşlandıkça yaşıyor. Doğarken bir çığlıkla geliyor dünyaya; giderken ise sessizliğin en derinine bürünüyor…
İnsanoğlu, üzerine bir gün toprağın örtüleceğini bile bile dünyaya öyle bir sarılır ki, sanki burası ebedi bir konaktır. Oysa ölüm, hayatın bir karşıtı değil; aksine onun en sadık yoldaşıdır…
Samimi olmayan hiçbir sözden hayır gelmez; tutarlılık taşımayan hiçbir duruştan bereket doğmaz. Bu kadim bir hakikattir ve insanlık tarihi boyunca değişmemiştir; nice devletler samimiyetsizlik üzerine kurulmuş ve yıkılmış, nice dostluklar tutarsızlığın zehriyle çürümüştür…
İnsan bu dünyaya ağlayarak gelir; çevresindekiler ise sevinçle karşılar onu. Ama nasıl uğurlanır, nasıl bu dünyaya veda eder…
Değişim, yaratılışın ta kendisidir; akan su gibi, esip geçen rüzgar gibi, tohumdan fidana uzanan hayat gibi. Ama bu çağın değişimi başka türlü bir acelecilik taşıyor içinde; koşturur gibi, soluksuz, durup nefes almadan, geride ne bıraktığına bakmadan…
Zaman, insanın avuçlarından sessizce süzülen kumlar gibidir; ne kadar sıkı tutarsan tut, akar gider. Her doğan güneş, bir önceki günü ebediyen alıp götürür; her batan güneş ise ömür defterinden bir yaprağı daha koparır. Bu acı ama hakiki gerçeklik karşısında insanoğlu, meçhul bir sona doğru akan o büyük nehrin içinde bir kayık gibi sürüklenir. Hayat, özü […]