Özdemir İnce

“Zevzeklik” bir kişinin gerek konuşmalarıyla gerek yersiz davranışlarıyla insanları bunaltması, sıkması veya ciddiyetsiz bir şekilde boşboğazlık yapması durumudur. Türk Dil Kurumu (TDK) sözlüğüne göre temel anlamı gevezelik olup günlük yaşamda şu özelliklerle kendini gösterir: Boşboğazlık: Karşı tarafa söz hakkı tanımadan, gereksiz ve yersiz konularda çok fazla konuşma…

Efsane, dilden dile dolaşarak kuşaktan kuşağa aktarılan, genellikle olağanüstü olaylar ve kahramanlıklar barındıran anonim bir halk anlatısı veya bir kişinin, bir nesnenin ya da olayın herkes tarafından bilinen, dillerden düşmeyen meşhur durumunu ifade eden bir kavramdır. Efsane türünün özellikleri, köken: Çok eski çağlardan beri halk tarafından anlatılagelmiştir…

Okuyacağınız metnin Fransızcası Les Lettres Françaises adlı derginin Temmuz-Ağustos-Eylül 1967 sayısında yayımlanmıştı. Tamı tamına 59 yıl önce…

“Hikmetinden sual olunmaz” bir olayın ya da durumun mantığının veya ardındaki gizli sebebin sorgulanamayacağını, tartışılamayacağını ve mutlaka daha yüksek bir amaç veya plan barındırdığını ifade etmek için kullanılan kalıplaşmış bir sözdür. Dinsel anlamda: Allah’ın yaratıcı gücü, takdiri ve her şeyi bir gaye ile yaratması karşısında insanların sebep aramaması ve bu durumu sorgulamaması gerektiğini belirtir…

Siyaset ve yazılı-sözlü basın dünyasının zırcahil tayfası “devlet aklı” dedikleri hörgüçsüz deveyi bir kez daha gündeme getirdi. Cehalet mikrobu bilimin gelişmelerine karşın bizim memlekette ne yazık ki bir türlü ölmüyor…

Sofya’dan Atina’ya gelmiştim (gitmiştim). 1 Mayıs 1979 günü Atina’da bir kitabım yayımlanacaktı…

Bir yanda Mustafa Kemal Atatürk, yanında da CHP’nin işgalci genel başkanı Kemal Kılıçdaroğlu!… Bu kompozisyonu Özdemir İnce oğlu Prof…

Zırtullahi kirmani, Türk argosunda ve halk dilinde “ne idüğü belirsiz”, “ciddiye alınmayacak kadar bön (ahmak)” ya da “hiçbir vasfı olmadığı halde önemli bir kişiymiş gibi davranan/görünen kimse” anlamına gelen mizahi bir tabirdir. Kullanım amacı: Genellikle halk arasında gösteriş yapan, boş konuşan veya ortada bir vasfı bulunmayan kişileri tiye almak için kullanılır…

Şimdi derler mi bilemem ama 1950’lerin Mersinlileri sevmedikleri, zıt gittikleri insanlara “kokomira” derlerdi. “Tuzlayım da kokma kokomira…” Girit ya da Rodos göçmenlerinden öğrenilmiş olmalı…