Selçuk Candansayar

Geçen hafta İstanbul’da “World Decolonization Forum” (Dünya Sömürgecilikten Kurtulma Forumu) adı altında yapılan toplantı, bir kez daha siyasal İslamcıların entelektüel olarak ne denli sömürgeleştirilmiş zihinlere sahip olduklarını gösterdi. Kendilerini “doğulu, Müslüman” ve Osmanlı atalarının devamı, hatta yeniden doğuşu olarak görmelerine karşın “fetihçilik” üstüne tek bir eleştirel değerlendirme yapılmamış olması ise sürecin üzerine “tüy dikti”…

İki haftadır, otoriterliğin ve yargı kuşatmasının bireylerin ve toplumun ruhunda açtığı gedikleri, bizi nasıl bir eylemsizliğe mahkûm ettiğini anlatmaya çalışıyorum. Bir yanda “kurtarıcılar” bekleyenlerin büyüklenmeci fantezileri, diğer yandan korkusunu “rasyonel analiz” maskesiyle pazarlayanların teslimiyetçiliğinin yarattığı bu felç edici iklimde, artık esas soruya odaklanmalıyız: Ne yapmalı…

Süleyman Demirel’e atfedilen meşhur bir söz vardır: “Halkta iktidarın değişeceği hissi baskınlaşırsa, trafik polisinin bile davranışı değişir.” Bu anekdot, siyasal meşruiyetin sadece hukukla değil, toplumun ortak beklentisinden ve o görünmez psikolojik üstünlük algısından da beslendiğini anlatır. Ancak bugün, bu değişimi müjdelemesi beklenen muhalif “fikir önderi, yazar, yorumcu”, iktidarın “değişmeyeceğine” dair bir ikna yarışına girmiş durumda…

Bugün pek çok muhalif bireyin bilinçdışında, ilk bakışta çocuksu görünen ama derin bir politik felce işaret eden bir rüya yankılanıyor: “Erdemli uzaylılar tarafından kaçırılmak ve zalime karşı savaşmak için insanüstü güçlerle donatılmak”. Bu fantezi, aslında otoriter baskı ve lawfare (yargı tacizi) altında ezilen insanların “radikal çaresizlik” hissiyle baş etmeye çalıştıklarını anlatır…

Siverek ve Kahramanmaraş’taki okullarda patlayan silahlar, sadece “münferit” birer kriminal vaka ya da basit birer “güvenlik zafiyeti” değil. Herhangi bir psikiyatrik hastalığın sonucu ise hiç değil…

“Ünlülere uyuşturucu operasyonları” hız kesmeden sürüyor. Son altı ayda, sinema, müzik, eğlence, spor dünyasından yaklaşık 120 kişi “ifşa edilerek” gözaltına alındılar…

Türkiye sosyalistleri için dayanışma ve şiddetin “sınıfsal ve ahlaki sınırını” belirleyen pusula, Mahir Çayan ve arkadaşlarının Kızıldere’ye yolculuklarının nedeni ve oradaki “Erleri çekin, rütbeliler gelsin” haykırışıyla inşa edildi. Türkiye’nin devrimcilerini, 12 Eylül öncesi halkın gözünde kahramanlara dönüştüren de “devrimci dayanışma, inanç ve ahlaklarıydı.” Yeni Çeltek’ten, Tariş Direnişi’nden Fatsa’ya, Ege tütün tarlalarından Zap Köprüsü inşaatına kadar, sosyalistlerin halkla kurduğu bağın […]

Türkiye’de yargı sistemi; psikiyatrinin son altmış yıldır büyük bedeller ödeyerek, sancılı bir özeleştiriyle üzerinden atmaya çalıştığı “toplumsal disiplin aygıtı” gömleğini, sanki yeni ve pırıltılı bir üniformaymış gibi gönüllü olarak üzerine geçirdi. CHP’li belediyelere, seçilmiş başkanlara ve özellikle Ekrem İmamoğlu’na yönelik başlayıp; gazetecilere, akademisyenlere ve sıradan yurttaşlara yayılarak süregiden yargı harekatı, bu “üniformanın” adliye koridorlarında nasıl bir […]

Zor değil, felaket zamanlarındayız. Kelimenin somut anlamıyla etrafımız ateş çemberi. Bir fırtına içinde sürükleniyoruz.  W. Benjamin’in “tarih meleği”ni de sürüklüyor fırtına. Hatırlayın, Benjamin’in meleği yüzü geçmişe dönük olarak sürüklenmektedir. O sadece üst üste binen yıkıntılar ve fırtına içinde geleceğe yürümeye çalışan insanları görür. Kimi sürükleniyordur, kimi ise fırtınanın gücünü ardına alarak geleceği belirleyebileceğini ummaktadır. Melek […]