Selçuk Taşdemir

Akademik dünya, tarihsel süreç içerisinde çoğu zaman “fildişi kule” metaforuyla anılan, kendi içine kapalı, teorik derinliği yüksek ancak hayatın pratik akışına çoğu zaman mesafeli duran bir yapı olarak algılanmıştır. Bugün Türkiye’de akademi, sadece sempozyumların, akademik tezlerin, atıf skorlarının ve makale yayınlarının birbirini takip ettiği döngüsel bir yapıdan ibaret kalma riskiyle karşı karşıyadır…