Şule Demirtaş

Siyasetin uzun soluklu rotasının duraklarından birisi de rakibin kurumlarını ve aktörlerini hukuk ya da iktidar aygıtlarıyla tasfiye etmenin mutlak bir zafer getireceği inancıdır. Bu inanç ve getirisi bazen çalışsa da genelde tasfiyelerin bazen imha etmediği gibi diyalektik bir “yeniden doğum” da üretir…

Hakimiyet, muhatabını yok sayma, kuralları kendi lehine bükme ve her türlü meşruiyeti yalnızca kendinde görme cüretiyle sahaya iner. Güç sahiplerinin temel yanılgısı, masanın hâkimi olmayı oyunun sahibi olmakla karıştırmalarıdır…

İktidarlar, tabiatları gereği merkezileşmeye, gücü tek bir odakta toplamaya ve hâkimiyet alanlarını tahkim etmeye yönelir. Tarih bizlere bu eğilimin kriz dönemlerinde daha da belirginleştiğini gösteriyor…

Devlet fikri, insanın zaaflarını sınırlama ihtiyacından doğdu. Hukuk, denetim ve kurumlar, gücü elinde tutanın baştan çıkma ihtimaline karşı yüzyıllar boyunca biriken siyasî tecrübenin ürünüdür…

Türk siyasetinin hafızasında bazı cümleler vardır. Söylendikleri günü aşar, yıllar geçse de unutulmaz…

”Güç, insanın karakterini ortaya çıkarır” sözü sık tekrarlanır. Bence eksik bir tespit…

İnancından emin olanlar, her itirazı varoluşsal bir tehdit olarak görmez. Çünkü ilahî olanın birkaç cümleyle sarsılmayacağını bilir…

Dün çok sevindik. Fakat Paraguay’ın Almanya’yı, Fas’ın Hollanda’yı elemesi Son 32 Turu’nun sonucu olarak okunursa birkaç gün konuşulur, sonra unutulur…

Pablo Neruda’ya atfedilen meşhur bir söz vardır: “Bütün çiçekleri kesebilirsiniz ancak baharın gelmesini engelleyemezsiniz.” Bazı sözler yalnızca söylendikleri zamanı anlatmaz; içinden çıktıkları çağın ötesine geçer, insanlığın ortak tecrübesine dönüşür. Neruda’nın cümlesi de böyledir…