Şule Demirtaş

İran hakkında yapılan analizlerin önemli bir kısmı garip bir tekrar duygusu taşır. Aradan yıllar geçer, aktörler değişir, krizlerin mahiyeti farklılaşır, fakat kurulan cümle hep aynıdır: “Bu kez İran’ın sonu geldi.” Oysa son 45 yılın tarihi dikkatle okunduğunda görülen şey İran’ın çöküşünden ziyade hayatta kalma kapasitesidir…

Son günlerde iktidar çevrelerinde dikkat çekici bir tartışma yaşanıyor. Kimileri Cumhurbaşkanı ile devlet mekanizması arasındaki koordinasyonu güçlendirecek yeni aktörlerden söz ediyor, kimileri gelecekte partiyi taşıyabilecek isimler üzerinde duruyor, kimileri ise önümüzdeki seçimlerin takvimi ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın yeniden adaylığına ilişkin hukuki zemini tartışıyor…

Ahmet Necdet Sezer’in 2000 yılında hükümete iade ettiği kararname üzerine kaleme aldığım yazının ardından ortaya çıkan tartışmaları takip ettim. Dikkatimi çeken ilk husus, meselenin çok kısa sürede Ahmet Necdet Sezer’in şahsiyetine, dünya görüşüne ve geçmişteki siyasi pozisyonlarına sıkıştırılması oldu…

Türkiye’nin yakın tarihine dönüp baktığımda en çok şaşırdığım edimlerden birisi 28 Şubat gibi hukukun sürekli baskı altında tutulduğu, devletin bütün reflekslerinin aynı istikamete yöneldiği bir dönemde dahi -zaman zaman- “durun” diyebilen seslerin çıkabilmiş olmasıdır. Bugün çok daha demokratik olduğu iddia edilen bir dönemde aynı mesafeyi, aynı hukuk hassasiyetini ve aynı kurumsal freni görmek giderek zorlaşıyor…

Yönetmen John Hillcoat’un, Cormac McCarthy’nin Pulitzer ödüllü romanından sinemaya uyarladığı The Road (2009), apokaliptik zamanları anlatan sayısız filmden birisi gibidir. Gökyüzü külle kaplanmış, şehirler harabeye dönüşmüş, ormanlar ölmüştür ve insanlık geriye kalan son kırıntılar için birbirini avlamaktadır…

Hakikate yaklaşmanın bir bedeli vardır. En zor anlardan biri, yıllarca üzerine yeni bir kimlik inşa edilen yanlışlarla, o yanlışların etrafında şekillenen aidiyetlerle ve defalarca anlatılarak inanılan kadim hikâyelerle vedalaşmak zorunda kalınacağını fark etmektir…

Arefe gününde mezarlığa gitmenin insanda bıraktığı ağır ve hüzün yüklü bir duygu vardır. Mezarlıklarda daha ağır, eski, insanın iç dünyasına ağır ağır çöken başka his dolaşır…

”Türkiye neden entelektüel yetiştiremiyor?” sorusu yıllardır yanlış yerde aranıyor. Bu soru ne zaman akla gelse mesele sürekli üniversitelere, akademik seviyeye, yabancı dil problemine bağlanır…

Büyük meselelerle sahici biçimde yüzleşemeyen toplumların ortak bir refleksi vardır: Çözemedikleri krizlerin yerine daha kolay denetlenebilir alanları koymaları. Hayat pahalılığı milyonların gündelik yaşamını felç ederken kadın kahkahasının tartışılması, gençler başka ülkelere kapağı atmanın yollarını ararken kız çocuklarının nasıl oturacağının konuşulması, üniversiteler ağır nitelik kaybı yaşarken kadın sesinin tonuna dair vaazlar verilmesi bu sebeple tesadüf sayılmaz…