Yetenekli Kalemler

Zamanın birinde bir âlim talebesi ile sokakta yürürken talebesi sorar: “Hocam, geçen gün elinde bir koca tepsi baklava ile bir adam bu sokakta yürüyordu.” Hoca vakur bir eda ile: -“Bana ne…” der. Talebe merak ve heyecanına yenik düşerek: “Ama hocam, o adam sizin evinize gidiyordu” deyince hocanın cevabı manidar olur: “İyi de evlat, o zaman […]

Köylerden şehirlere, müstakil evlerden apartmanlara… Doğup büyüdüğüm ilçede ilk defa bir apartman yapıldığında hayranlıkla izlemiştik. Acaba hangi şanslı insanlar orada yaşayacaktı…

Rahmetli babacığım asker olduğu için herkesin kendisiyle kolay iletişime geçebildiği bir kimse değildi. Duruşundaki heybet bakışlarındaki haşyet ister istemez karşısındakini durdurur mecbur olunmadık hâllerde iletişim kurmaktan vazgeçirirdi…

Eğitimde fırsat eşitliği, bireysel yeteneklerin keşfi ve modern pedagoji gibi kavramları genellikle batı merkezli ya da tamamen modern çağın getirileri olarak görme eğilimindeyiz. Oysa dönüp arkamıza, Osmanlı’nın eğitim mirasına baktığımızda, bugün hâlâ yakalamaya çalıştığımız pek çok evrensel doğrunun kökleriyle karşılaşırız…

Ben yılkı atlarını sahiplerince terk edilen, kışın beslenme masrafından kurtulmak için doğaya salınan hayvanlar olarak biliyordum… Yanlış değilmiş bildiklerim ama yeterli de değilmiş…

Ölülerimizle birlikte yaşamak… Bu söz bana Yahya Kemal’i hatırlatır…

İnsan, sabah gözlerini açtığı andan akşam tekrar uykuya dalacağı vakte değin türlü türlü meseleler içinde bulur kendisini. Psikoloji biliminde bunların çoğuna uyaran deniliyor…

Karneler alındı. İyisiyle kötüsüyle bir dönemi daha geride bıraktık…

Her insan çok özel ve değerlidir. Başkalarının etkisi altında kalarak kendisini değersiz gören olduğu gibi kendini beğenen, başkalarından üstün gören kişilik tipleri de vardır…