"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Şu limitli dünyada, bizim de limitli bir sabır kuvvetimiz var. Her sabah yeni bir limitle güne başlıyoruz…
Aile toplumun içindeki en küçük yapı taşıdır. Biliyoruz ki eğitimin ilk temelleri ailede atılır…
Hayatımızdaki değişim ve dönüşümün bize getirdikleri ve bizden götürdüklerini dün anlatmaya çalışmış ve sormuştuk: “Sahi, biz nereye doğru gidiyoruz?” Milletimiz gerçek rehberlerden mahrum kalınca; meydan, itibarı ve şöhreti sahte fen ve din adamlarına kaldı. Bu kişilerin çoğu da anlattıklarıyla söylemleriyle ve mesnetsiz yazdıkları eserlerindeki hezeyanlarla öyle bir nesil yetiştirdiler ki yürekler acısı…
Köksüz bir ağaç olamayacağı gibi, geçmişle bağları koparılan bir insanın asude bir hayat yaşaması mümkün müdür? Nasıl ki fizyolojik ve biyolojik özelliklerimizin taşınması DNA molekülleriyle sağlanıyorsa; maneviyatımızın geleceğe taşınması da fen ve din ilimlerinin öğrenilmesi ve öğretilmesi ile beraber; örf, âdet ve geleneklerimizin nesilden nesile aktarılmasıyla mümkündür…
Köpek bir gün dağda tanıştığı kurdun yanına geldi biraz konuştular… Köpek kurda der ki: “Benim hâlim hiç iyi değil, hep aşağılanıyorum; oysa onlara iyilik yapıyorum…
Benim bağrımda yanan ateş, evladın gülşeni olsun, Görmediğim her saadet, onun tek meskeni olsun. Kendi çocukluğunda bir oyuncağa hasret kalan, bir okul gezisine gidemeyen veya hayalindeki mesleğe kavuşamayan her ebeveynin içinde bir ukde uyur…
Dünyadaki en kıymetli şeylerden biri de zamandır. Paradan daha kıymetlidir hatta…
Her zorluktan geçilmesinin arkasında bir mükafat olmalı elbet. Akıntıya karşı kürek çekmek…
Pazar sabahı, önce evin küçük çocuğu, sonra büyüğü, sonra anne, en son da baba uyandı. Salona babanın girdiğini gören küçük çocuk “Baba, bugün kahvaltıyı dışarıda mı yapsak?” dedi…