"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Çocuğun sağlıklı bir eğitim alarak, hayata olumlu intibak etmesi için; okul, sosyal çevre ve aile birbirini destekler biçimde hareket etmelidir. Bu üçlüden en önemlisi de ailedir…
Hikâyemin başlığını “Ahfeş’in keçisi, o ip kimin elinde?” diye yazsam “kimdir bu Ahfeş nedir bu keçi?” diye sorarsınız. Miladi 830’dan söz ediyoruz…
Bu hayatta herkes bir şey bekler. Harman yerinde olan rüzgârı, çiftçi yağmuru, köylü mahsulün çok olmasını; tüccar daha çok kazanmayı, öğrenci mezuniyetini; çalışan yaz tatilini, yolcu son durağı; nişanlı düğününü, futbolcu transferini, sporcu madalya kazanmayı bekler…
Geçtiğimiz günlerde gönderdiğim “küçük sorunlar çoğunlukla büyük sorunlara dönüşür” yazımın devamıdır. Bu konu teferruatlı ve hassas bir konu olduğu için bir önceki yazıma devam ediyorum…
Küçük insanların kendilerini büyük insan gibi hissetmelerini sağlarsanız karşılığını daima alırsınız. Hangi işte veya meslekte olursa olsun insanların içinde önemli oldukları hissini uyandırabilirseniz başarı da beraberinde yansız…
İçinizdeki korkuyu yenmelisiniz, sudan korkanları suya atarlar. İçinizdeki korku canavarını yenin…
Eskiden bir eve misafir gidince kapı üç kere tıklatılır, içeriden “kim o?” sesi beklenirdi. Dalıp girilmezdi…
En “kabiliyetsiz” denilen insanın bile mutlak bir başarı hikâyesi vardır… Bugüne kadar başarının yeterince tarifi yapılmıştır herhâlde. Arif olana tarif gibi olmasın ama zaman, mekân ve imkân…
Küçükken en çok sorulan “büyüdüğünde ne olacaksın?” sualine, “önce adam olacağım” demeyi çok isteyenlerdendim ama cevabımız çevremizdeki mesleklerden ibaretti. Kimimiz doktor, kimimiz mühendis, kimimiz de öğretmen olacağım derdik…