Ahmet Hakan’ın zırvaları

Bay Ahmet Hakan yazı yayımladıkça konu sıkıntısı çekmeyeceğimi anladım artık. 17 Mart 2026 günkü yazısının bir bölümü “Osmanlıca Cehaleti ile Arapça Nefreti”. Bilmesi gerekenler dışında kalanların Osmanlıca bilmemesini başta bu kişi olmak üzere kimse kınayamaz. Arapça nefreti de kınanamaz. Mutlaka maddi ve manevi bir nedeni vardır. Örneğin benim durumum: Bir şair ve yazar olarak bütün dillere sevgim olmasa da saygım vardır. Türkçe ve Fransızca benim ezeli ve ebedi sevgilimdir. Şimdi artık Ahmet Hakan adlı dut ağacını silkeleyebiliriz. Okuyalım ve silkeleyelim. Ama önce bir özdeyiş yazalım: “Babıâli yüksek kapısından tek bir atlı yeksüvari mürur edip geçerken yeksüvari atlılara tesadüfen rastladım.”