Ateş parçası bir şeyh: Erzincanlı Hacı Fehmi Efendi

Yıl bin iki yüz doksan dört… O yıl, ordunun üzerinde tuhaf bir sessizlik dolaşıyordu. Rüzgâr, dağların arasından geçerken çadır bezlerini titretiyor; uzakta, top arabalarının ağır gıcırtısı duyuluyordu. Bizim süvarilerin çoğu Eleşkirt tarafında kalmış, henüz yetişememişti. Derlenip toparlanmaları bir iki güne bağlıydı. Fakat harbin beklemeye niyeti yoktu. Düşman yerinde durmuyor, niyetini gizliyor, bir gölge gibi mevzi değiştiriyordu. Ordugâhta en büyük eksiklik, öncü ve karakol hizmetini görecek birliğin bulunmamasıydı. İşte tam o vakit, kader sahneye bir başka isim sürdü: Erzincanlı Şeyh Hacı Fehmi Efendi.