Huzur veren gazete

“Başka kimse olmadığına ve benimle tokalaşmak istediğine göre bana söylüyordu…” Bir sonbahar günü Ankara sokaklarında garip kimsesiz dolaşırken o tabelayı gördüm: “Türkiye gazetesi” yazıyordu. İçimde tarifini yapamadığım bir sevinç oluştu. Adımlarım beni tabelaya ve tabelanın asılı olduğu binaya götürdü. Tabelaya doğru yürüdüm, binanın önüne geldim. Zilde “Türkiye gazetesi” ismini arayıp bastım. Bir merak bir tedirginlik hatta ne bileyim tarifini yapamadığım bir korkuyla kapının önünde bekledim. “Ya sen kimsin?” derler de kapıyı yüzüme kapatırlarsa… Çünkü böyle yerlere randevusuz gidilir mi? Bir ön görüşme olmadan gidildiğinde “buyurun, kimi aramıştınız?” denirse ne diyebilirdim ki?