"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
“O zaman meşveret nedir, söz dinlemek nedir bilmiyordum, öneminden habersizdim.” Yıl 1968, ocak ayının son haftasıydı. Bir sürü engellemelere rağmen, o zaman Siirt’in Baykan ilçesinin bir köyünde ikamet eden bir mübarek zatı ziyaret etmek için senelik izne ayrılmıştım…
“Bir gün bile merak edip arayıp sormayan bir baba ile aynı evde yaşayamam ben…” İki yıl boyunca kendisini arayıp sormayan, ailesini unutan delikanlı annesini karşısında görünce önce şaşırdı, sonra koşup sarıldı annesine. Babası hariç herkesi soruyordu annesine “O nasıl, bu nasıl?” diyerek…
“Kendilerini anlatamayan anne babaların yaralı kalplerine ithaf olarak sunmak istedim.” Aslında benim de benzer hatıralarım var. Buna benzer neler yaşadık nice evlat olarak baba olarak…
“Bazıları, ömrümüze uzun konuşmalarla değil, tam zamanında bir cümleyle girerler…” Hatırama bugün de devam ediyorum… Son başvurusunu köklü bir Anadolu üniversitesine yaptı…
“Nöbetçi öğretmen her bayram aynı soruyu sorardı: Sen yine gitmedin mi Yusuf?” Bayram arefeleri, yatılı okulların en sessiz günleridir. Öğleden sonra koğuşların havası birdenbire değişir; demir dolapların kapakları telaşla kapanır, bavullar hışırtılarla koridorlarda sürüklenir, memleketten gelen çöreklerin, baklavaların kokusu binanın dört bir yanına yayılırdı…
“Bir yıl sonra yine Ankara’ya ziyarete gittik ablamızı. Ancak bu defa içimde bir ukde vardı…” Kıymetli büyüklerimi tanıyalı henüz dört yıl olmuştu…
“Jandarma bölgesi olduğu için işlemlere Jandarma karakolunda devam ediyorlar…” Yıllar önceydi. İstanbul’da bayi toplantısı yapılacaktı…
“İsmine hürmet edip getirip evinin başköşesine astığı için Allah da onu aziz eylemişti.” Cemil’i anlatmaya bugün de devam ediyorum… Mahallede herkesin dudak büktüğü Cemil ile o gün cami avlusunda konuşup vedalaşmıştım…
“Bir haftadır karakola gelip gitmekten bıktım. Kaçmak istesem de olaylar peşimi bırakmıyor.” Ah Cemil…