Kulüp hastalığı

Milli takım teoride hepimizin takımıdır. Pratikte ise kimsenin takımı değildir. Çünkü bizde milli takım izlenmez; şüpheyle denetlenir. Sevilmez; sahiplenilir. Desteklenmez; sorgulanır. Ama bu sorgulama sağlıklı bir aklın ürünü değildir çoğu zaman. Daha çok bir refleksin, bir alışkanlığın sonucudur: “Bizden olan oynuyor mu?” Forma kırmızı-beyazdır ama gözlükler değişmez. Kimi sarı-kırmızı bakar, kimi sarı-lacivert, kimi siyah-beyaz. Ve o gözlükler çıkmadığı sürece sahada oynanan oyunun önemi kalmaz. Çünkü mesele futbol değil, aidiyettir. Tam da bu yüzden Türkiye’de milli takım hiçbir zaman gerçek anlamda bir üst kimlik olamadı. Kulüplerin üstünde birleşilen bir alan değil, kulüp rekabetlerinin taşındığı yeni bir saha oldu. Ve bu durum…