Mutluluğun elden giden adresi

“Mutluluk, çok kazanmakta değil; aksine birlikte yorulup birlikte gülebilmekte miydi?” Serdar ve ailesinin hayatını anlatmaya bugün de devam ediyorum. Bir gece Dudu dayanamadı: “Çocuklar seni göremiyor Serdar.” “Başka çarem mi var?” diye yükseldi sesi. “Yetmiyor Dudu, yetmiyor!” Evdeki o eski neşeli kahkahalar, yavaş yavaş duvarlardan silinmeye başladı. Serdar’ın yüzü soldu, omuzları çöktü. Kendisi de çok yoruluyordu ama kimseye belli etmiyordu. Zaman hızla aktı. Köyde ne varsa sattılar: Hayvanlar, toprak, anılar… Manisa’da bahçeli bir ev aldılar. Bahçede birkaç fidan vardı ama toprağı yabancıydı. Serdar bu kez bir fabrikada işe girdi. Siren sesleriyle başlayan günler, yorgunlukla biten geceler… Bir akşam bahçede yalnız…