Nisan kapısı…

Her ayın bir kapısı var aslında. Bir giriş bir de çıkışta. Girişten adım atmamak mümkün olmadığı gibi çıkıştan da geri dönüşü yok bu kapıların. Her ay, her yıl, durmaksızın açılıp kapanırlar. Daha doğrusu hiç kapanmazlar. Biter bitmez başka bir ayın kapısına açılırlar. Dileyen kendisine göre bir renk verebilir hatta bir ses yükleyebilir. Şubat’ın kapısı mesela bana her zaman normalden biraz daha dar, uzun, buz kırığı renginde, artık hayatımızdan çekilmiş eski telgraf direklerinin biteviye sıralanışına benzer. Yılın bu kısa süren ayı için neden böylesi bir yakıştırma yapar zihnim bilinmez. Belki çocukluktan, belki kışın son ve keskin kılıçlarını çekip karda buzda dışarı…