ÖMÜR DENİLEN DRAM

Zaman, insanın avuçlarından sessizce süzülen kumlar gibidir; ne kadar sıkı tutarsan tut, akar gider. Her doğan güneş, bir önceki günü ebediyen alıp götürür; her batan güneş ise ömür defterinden bir yaprağı daha koparır. Bu acı ama hakiki gerçeklik karşısında insanoğlu, meçhul bir sona doğru akan o büyük nehrin içinde bir kayık gibi sürüklenir. Hayat, özü itibarıyla bir dramdır; doğumla başlayan ve ölümle perdesi kapanan, kahramanının sonunu bilmediği bir dram. Ancak bu dramı bir trajediyle bitirmek mi, yoksa ondan mutlu bir son devşirmek mi; işte insanın asıl imtihanı budur.