Soner Yalçın’la ortak noktamız

Son 15 gündür, Soner Yalçın’ın “Solcular – Sessizliğe Söz Düşenler” kitabını okuyorum… Ben kendimden hiçbir kere bile, “solcu” olarak söz etmedim ama sol ahlâkı benimsedim… Soner’in kitabını benim için ilginç ve etkili kılan ise… Anlattığı insanların sadece “solcu” olması değil; bazılarının bildiğimiz anlamda solcu bile olmamasıydı… *** Hayranlık duyduğum Aziz Nesin var, Yaşar Kemal var, Yalçın Küçük var ama… Öz dayım kadar sevdiğim Cemil Meriç de var, Sezai Karakoç da… Yani Soner, ezber bozuyor ve bize şunu soruyor: “Solculuk bir partiye oy vermek midir; yoksa haksızlığın karşısında durmak mı?..”…