“Ufaklıkların gürültüsünden sesimi işitmiyorlar galiba…”

Pek konuşmazdı Doğan. Ama keyfi yerine gelsin diye içerideki küçüklerle şakalaşmak, sıkıntılarını hafifletmek istiyordu… Doğan Bey, hoca efendinin kaldığı yeri, kolayca buldu. Kapı kapalıydı ama çok şükür, içeriden sesler geliyordu. Tahta kapıyı tıklattı, bekledi. Daha bekledi yine tıklattı. “Ufaklıkların gürültüsünden sesimi işitmiyorlar galiba” derken aralıktan cılız bir ses duyuldu: – Kimse yok! dedi, sustu. – Aç ben yabancı değilim! Hey ufaklık! Size diyorum! Aç… Sen beni tanımıyor musun? Doğan amca! Doğan! – Dedem, evde yok! Teyzemlere gitti. “Ben gelmeden kimseye kapı açma!” dedi. – Sen bu zamana kadar hiç dışarı çıkmadın mı?