“Üç gözü kara yiğit bu fitneyi nasıl durduracak ki?..”
Sarıkız; “Biz üzerimize düşeni yaptık. Duâlarımız onlarla…” diyerek sofrayı geniş odanın ortasına koyuverdi nazikçe…
"Yazar hakkında henüz detaylı bir biyografi eklenmemiş."
Sarıkız; “Biz üzerimize düşeni yaptık. Duâlarımız onlarla…” diyerek sofrayı geniş odanın ortasına koyuverdi nazikçe…
Sokağa açılınca bir şey dikkatlerini çekti. Bütün halk, yoldan gelen geçenler, çocuklar, yaşlılar o kadar meyus, üzgün görünüyorlardı…
Doğan Bey Beyazıt Paşa’nın kerimesi Gülşah’la, Atmaca, Karahan’ın sahibesi Sarıkız’la ve Boğa da Kâbus’un kızı Meryem’le… Boğa Hasan ve Atmaca Nuri Beyler de aynı kıyafetleri giymişlerdi…
Üç cengâver yol isteyen atlarını zar zor zapt ederek son bir defa daha baktılar; acı tatlı, nice hâtıralarla dolu oldukları bu şirin payitahtlarına. Maddî imkânın varsa, gücün kadar verirsin, Eğer imkânın yoksa, cephe cephe gezersin, Bunu da yapamazsan, kalbden duâ edersin…
“Eğer iyi bir evlât bırakır, talebe yetiştirirsek, kalıcı hizmetimiz varsa ne saadet. Bunlar öldükten sonra da sevap yazdırmaya devam ederler.” Doğan Bey, Gülşah’ın başını göğsüne yaslayarak şefkatle ve kibarca okşadı…
Öyle bir görevdi ki “gidip dönmemek, gelip bulamamak” da vardı neticesinde. Gülşah’ı gördüğünde her nedense hep tuhaf bir hâl alır, hissiyatı kabarırdı…
Sahibini sesinden ve hareketlerinden tanıyan at, her zaman yaptığı gibi yeri eşeledi. Doğan Bey, atının yularını çözerek bahçeye çıkardı…
Timur Han’ın adamı(!) yavuz hırsız misâli şimdi de kendi topraklarına girildiğinden ve suçsuz, savunmasız halkına saldırıldığından yakınıyordu… Timur Han’ın hakkında iyi düşünen hiç kimse yoktu…
“Bağ bahçe tarlalarda dikili ağaç, ekili tohum, girdiği şehirlerde taş üstüne taş, beden üzerinde baş bırakmadı! ” Halkı için rahat, Kostantiniyye için hazırlık istendikçe dert çıkıyordu olmadık yerlerden ve kişilerden…